Kalina Jędrusik schowała go w wiadrze za oknem. Ten epizod był początkiem jej legendy

Wszystko zaczęło się od jednego wiadra

Był rok 1958, a polskie kino właśnie dostało to, czego potrzebowało – oddech. Film „Ewa chce spać” Tadeusza Chmielewskiego wchodził na ekrany jako urocza, absurdalna komedia, która, jak pisała po latach krytyczka Bożena Janicka, zdejmowała z widzów „ogromny ciężar całego okresu stalinowskiego”. W tej lekkiej opowieści, pełnej debiutów i charakterystycznych twarzy, pojawiła się na moment Kalina Jędrusik. Plotka głosiła, że marzyła o głównej roli, a dostała zaledwie epizod. Tyle że ten epizod miał w sobie siłę, która potrafiła uruchomić lawinę.

Kim jest ta dziewczyna z hotelu robotniczego?

Scena była krótka, ale niezwykle soczysta. Jędrusik grała w niej temperamentną mieszkankę hotelu robotniczego, która z całych sił próbowała ukryć przed światem swojego roznegliżowanego amanta. Rozwiązanie znalazła karkołomne – wywiesiła go za oknem w wiadrze do zaprawy murarskiej. W roli niefortunnego kochanka wystąpił Jan Kobuszewski, a sam gag, choć prosty, zadziałał z zaskakującą mocą. To nie była kolejna anonimowa twarz w tłumie. Był w jej spojrzeniu ten rodzaj bezczelnego uroku, który sprawiał, że nie dało się jej zignorować.

Kalina Jędrusik nie zamierzała stać w cieniu

Właśnie wtedy, w tej jednej, z pozoru błahej scenie, wszystko stało się jasne. Kalina nie musiała grać długo, żeby narobić zamieszania. Wystarczył moment, by widzowie zrozumieli, że to nie jest aktorka, którą da się łatwo zamknąć w tle. Biła od niej energia, która później stała się jej znakiem firmowym. Ona sama doskonale wiedziała, jak działa na publiczność, co podsumowała kiedyś z charakterystyczną dla siebie ironią: „Znam swój zawód. Potrafię zagrać psa i kota, starą babę i dziwkę”. Ta pewność siebie i świadomość własnej siły były już wyczuwalne w jej ekranowym debiucie.

Epizod, w którym narodziła się legenda

Dziś „Ewa chce spać” pozostaje nie tylko uroczą komedią, ale też symbolicznym miejscem narodzin wielkich karier. To tam błyszczała Barbara Kwiatkowska i debiutował reżyser Tadeusz Chmielewski. A obok nich, na chwilę, pojawiła się Kalina Jędrusik. Ten jeden obrazek – kobieta bez pardonu ukrywająca kochanka w wiadrze – okazał się idealnym początkiem jej legendy. To był moment, w którym na ekranie mignęła przyszła gwiazda, o której potem mówiono bez końca – czasem z zachwytem, czasem ze zgorszeniem, ale prawie nigdy obojętnie.

Galeria: W tym bloku PRL kwitła wolna miłość Kaliny Jędrusik i Stanisława Dygata