Myśleli, że to hymn gangsterów. O czym naprawdę jest „Jestem z miasta”?

Pewnie nie ma w Polsce osoby, która choć raz nie nuciłaby pod nosem charakterystycznego, rytmicznego refrenu o byciu z miasta. Ten legendarny utwór Elektrycznych Gitar od ponad trzech dekad kojarzy się nam z beztroską, ironicznym humorem i szalonymi latami dziewięćdziesiątymi. Kiedy w 1992 roku debiutancki album "Wielka radość" trafił na półki sklepowe, nikt nie spodziewał się, jak wielkie zamieszanie wywoła ten jeden utwór. Okazało się jednak, że za skoczną melodią kryje się historia zupełnie inna, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka.

Dlaczego Kuba Sienkiewicz nie chciał uciekać na wieś?

Wszystko zaczęło się jeszcze w 1987 roku, na długo przed oficjalnym powstaniem zespołu. Grupa bliskich znajomych Kuby Sienkiewicza postanowiła porzucić miejskie wygody i przenieść się na prowincję, by żyć w zgodzie z naturą. Chcieli czerpać energię z naturalnych źródeł, a Sienkiewicza namawiali, by został tam lokalnym, wiejskim lekarzem. Przyszły lider Elektrycznych Gitar poczuł jednak strach przed tak radykalną zmianą i odmówił. Właśnie ta odmowa i lęk przed sielskim życiem stały się bezpośrednią inspiracją do napisania tekstu. Słowa o tym, że uleczające myśli go nie biorą, były po prostu szczerym wyznaniem mieszczucha, który nie potrafi funkcjonować bez zgiełku ulic.

Skąd wziął się fenomen tego utworu na dyskotekach?

Chociaż piosenka miała premierę radiową w 1991 roku i błyskawicznie podbiła całą Polskę, sam autor nie krył lekkiego rozczarowania jej odbiorem. Kuba Sienkiewicz napisał głęboki tekst o zagubieniu współczesnego człowieka, a tymczasem utwór stał się hitem parkietów. Muzyk denerwował się, że poważna refleksja została sprowadzona do roli muzyki stricte tanecznej. Zdarzały się też zabawne nieporozumienia, jak choćby bunt sprzedawców na bazarach, którzy czuli się dotknięci rzekomym wywyższaniem mieszczan nad mieszkańców wsi. Najbardziej zaskakujące wyjaśnienie tego fenomenu przyszło jednak po latach od innego członka zespołu, Piotra Łojka. Zwrócił on uwagę na specyficzny kontekst kulturowy początków polskiej transformacji ustrojowej.

Czy piosenka stała się hymnem gangsterów?

Na początku lat dziewięćdziesiątych słowo miasto miało w polskich realiach bardzo konkretne, drugie znaczenie. Określenie chłopaki z miasta odnosiło się bezpośrednio do członków rosnących w siłę grup przestępczych z Pruszkowa czy Wołomina. Kiedy w prowincjonalnych dyskotekach wybrzmiewał potężny refren, lokalni gangsterzy mogli utożsamiać się z nim w dosłowny sposób. Czuli, że to piosenka o nich i dla nich, co ułatwiło jej wejście do kanonu imprezowych klasyków tamtych lat. Kuba Sienkiewicz zupełnie nie przewidział takiego obrotu spraw, pisząc ten tekst kilka lat wcześniej. To niesamowite, jak wielowymiarowy potrafi być odbiór prostego z pozoru utworu, który do dziś łączy pokolenia i wywołuje uśmiech na twarzach słuchaczy.